آقای بسیار مسنی رو با کاهش سطح هوشیاری آوردن. گفتن دیدن از هوش رفت بهش شیر دادن (یعنی شیر ریختن تو حلقش) دیدن پایین نرفت آب دادن بهش (مجددا ریختن تو حلقش) مریض رو با بدبختی اینتوبه کردیم، از تو لوله تراشه اش شیر و آب فواره می زد. خلاصه بگذریم که آپنه کرد بعد ایست قلبی و با CPR برگشت. و با بدبختی، با خرابی مانیتور و دستگاه شوک و ... مریض رو نگه داشتیم تا دوستان 115 بیان و اعزامش کنیم بیمارستان. آقای 115 که مدرک بهیاری شون رو با زور تک ماده گرفته به محض وارد شدن گوشی رو گرفت رو سینه مریض و شروع کرد به ور رفتن با لوله تراشه اش. بهش می گم مریض قلب نداره ماساژ بده! زیر چشمی یه نگاهی می اندازه و انگشتش رو 2 ثانیه میذاره رو کاروتید مریض و می گه این نبض داره، ماساژ نمیخواد. آمبوبگ رو میدم دستش به جای آمبو زدن یه کم دور مریض می چرخه و باند فیکساسیون لوله تراشه رو باز می کنه که چی، مریضی که 20 دقیقه اس تنفس نداره و ما داریم با آمبو بهش نفس می دیم لوله تراشه اش تو معده شه ...

پ.ن1: آقای پروفسور! مریض 80 ساله 40 کیلویی، مثل شما قدرت تنفس از باسن نداره که بعد 20 دقیقه که لوله تراشه تو معده اش باشه سیانوز نشه و بلافاصله 2 دقیقه بعد از اینکه آمبو رو دادیم دست شما سیانوز بشه.

پ.ن2: ای زیبای شکفته! مریض 80 ساله ی 40 کیلویی چطور لوله تراشه تو معده شه که بعد 20 دقیقه آمبو زدن هنوز شکمش چسبیده به ستون فقراتش؟

پ.ن3: واقعا نمی دونم چی باید بگم.
پ.ن4: این مطلب مطلقا توهین به دوستان پرستارم نیست